ميگم خيلي مينويسن كه خدا چرا اينقدره صبوره ؟ چه ميكنه ؟ چي ميبينه ؟
ميگه مگه نميدوني هر هزار سال ما يه روز براي خدا حساب ميشه ؟
راست ميگه با اين محاسبه تازه اوايل روز سوم از روزهايي است كه ما احسن الخالقينها مثلا متمدن شديم . خوب هر كي باشه فقط نگاه ميكنه ببينه تا كي آدمها تو حماقت خود ساختهشون دست و پا ميزنن و براي چند دقيقه زندگي تو اين دنيا ( در مقياس با هزار سال ) زياد سخت نميگيره ، فقط بعدا بدجوري مو رو از ماست ميكشه . مادرها صبورن . فقط خودشونن كه براي بچههاي خودشون اينهمه صبورن و زود تنبيه نميكنن . خودش هم كه گفته از مادر مهربونتره و كلا خيلي بامرامتر از تصور ماست . پس با سكوتش كنار ميام و باز شرمنده وجود مهربونش ميشم .
تويي كه صبرت تموم شده بهتر از من ميدوني كه اگه قرار باشه رييس يه تشكيلات وسعتديد و تحملش به اندازه زيردستانش باشه ديگه سنگ روي سنگ بند نميشه . پس بيا بپذيريم كه بايد تو تصميمگيريهاش صبورتر از اين حرفها باشه . ببين چقدر عمر دنيا براش كوتاهه كه پيامبر آخر زمانش 1430 سال پيش مبعوث شده . قراره جايي به سوالاتمون جواب بده كه همه چيز شفاف و غير قابل انكاره . اون روز براي خداي عزيز همين نزديكيهاست و براي من و تو شايد چندين و چند نسل بعد باشه . اما گفته كه اونجا ديگه صبري در كار نيست و چون و چرايي رو نميپذيره . اونجا ديگه فرصت بازي نيست و همه چيز حقيقت محضه .
خانمهء عجول
