اول صبح كه هنوز خيابونها خلوته و نسيم خنكي ميوزه اگه تو ماشين باشي يا از شانس بدت مجبور
باشي پياده مسيري رو بري دلت ريش ميشه از اين همه خرابي و ويراني . انگار ستاد استقبال از زلزله
تو شهر تهران تشكيل شده و شهرمون رو بابت ويرانيهاي زلزله شبيه سازي كردن .
چرا هيچ كس به فكر روح آدمها نيست . مگه خودشون تو سطح شهر حركت نميكنن ؟؟؟ مگه اين همه
زشتي و خرابي رو نميبينن ؟چشمها خسته ان از این همه ویرانی ...
آخه اين چه روند بهسازي و ترميم شهر است كه فقط فاز تخريبش انجام ميشه و بعد پيادهروهايي كه
انگار آسفالتهاشون شخم زده شده اينطوري به امون خدا رها ميشن . خيابونها به عمق چند سانت گود
ميشن و جدولهاي بلوارهاي وسط خيابون كنده ميشه و خوب كه همه چيز رو منهدم كردن همه با هم
ميرن تعطيلات و بعد انگار تازه يادشون بيفته چه كردن ٬ فاز سمبل كردن شروع ميشه .
من نميفهمم چرا دوست دارن روح اين همه آدم رو با اين همه آوار و زشتی آزرده و خسته كنن و به فكر
اين همه آسيب نيستن ...
خيلي وقته ديگه از قدم زدن بيزار شدم ...
خيلي وقته ديگه با خيال راحت توي ماشين ننشستم ...
خيلي وقته كه بيشتر خيابونها ديگه خط كشي ندارن و امنيتي تو عبور و مرور خيابونها ديده نميشه ...
كاش بدونن هميشه و هميشه اين دنيا پايدار نيست و زماني بايد پاسخگوي اين همه روح زخم خورده
باشن ...
كاش بدونن با چند شاخه گل و مشتي آب ميشه خيلي از دلها رو آروم كرد ...
كاش چند قدم جلوتر از حالشون رو ببينن ...
خانمه
درمورد زندگي زنان صحرانشين افغاني . داستان زندگي دختري كه مادرش دريا نام دارد و پدرش فرمانده جنگي و دلاور و عاشق درياست و چون قانون صحرا براي فرمانده فرزند اول را پسر ميخواهد حالا اين سميرا توسط پدر سمير ناميده ميشه
و به آداب پسر يك فرمانده بزرگ ميشه و وقتي بزرگ ميشه خودش عاشق همكلاسيش ميشه در حالي كه خواهر همكلاسيش هم عاشق اين دختر پسرنما شده .
) كلا با بازي گلشيفته هم نميتونم ارتباط برقرار كنم . از بس فن بيان نامفهومي داره و هي بايد جملاتش رو خودم حدس بزنم . حالا شما باشين اين فيلم رو ميبينيد يا نه ؟ من يه حسي دارم بين حس 
) بعد از تماشاي فيلم . تازه به احترامشون انتقاد هم نكردماااا...
فكر كن ... نه كه خيلي توي دنياي بچه ها جايگاه دارم فقط خاله شدنم مونده ... رفتيم واسه دختر كوچولومون 
... خوب كسي چه ميدونه كه من هنوز عقده بازي با اون عروسك رو دارم ...آخه هنوز تو كمده ... اصلا دلم نمياد بدمش به كسي 
بعضی روزها وقتی میخواهم موزیک گوش بدم هرچقدر که ولوم رو میارم پایین بازهم انگار بلندیه صدا داره رو اعصابم صخره نوردی میکنه . وقتی عصبی و بدخلقم اینجوری میشم . اونقدر بیحوصله و کسل که وقتی همکارام با خنده و شادی با هم گپ میزنن اصلا اعصابشون رو ندارم و اونقدر سکوت میکنم و سکوت میکنم که اخر سر بهم میگن " تو چرا امروز حرف نمیزنی " و من روم نمیشه بهشون بگم از بس حوصله صدا ندارم ، حتی صدای خودم رو ... 
!!! خوب من چه کنم با این همه تمرین ؟؟؟ همیشه وقتی گیر میکردم و راهحل میخواستم آقاهه مشکلم رو حل میکرد اما الان باید از کی کمک بگیرم ؟؟؟ از یه پسری که وقتی میشه استاد ، خیلی بد اخلاق و جدی میشه و کوتاه هم نماید 
؟؟؟ قراره تنبیهام کنه ... مگه من چه کردم 
.gif)
داشتم جلوی چشماش جون میدادم ، اما اخمهاش رو کرده بود تو هم و به نگاهای پر از التماس من هم هیچ توجهی نمیکرد و یه ریز بهم درس داد 
تازه درس هم پرسید و منم که بلد نبودم برای همین تهدیدم کرد که از دفعه دیگه وقتی بپرسمو بلد نباشی من میدونم و تو 
