بارگاه خداوندي پذيراي من شد . نمي دونم چرا ؟ شايد خدا تنها شده بود ؟ شايد ملائکش تنهاش گذاشته بودن ... به من گفت بيا ... بيا پســــرکم ... بيا تا با هم بازي کنيم , بيا که خدات هم تنهاست . خدا مي خواد چشم بذاره و تا ده بشماره ... پســــرکش بره قايم شه و خداش پيداش کنه ...
از هميشه مهربون تر شده بود ! چرا ؟ شايد يه لحظه دلش برام سوخته بود ! نکنه روز بنده هاست امروز ... من که تو تقويم همچين روزي نديده بودم !
شمردماااااا ... قايم شدي ؟ يـــــــــک ، دوووووو ، ســــــــــــه ....
کجا قايم شم ؟ پشت يکي از قصرها ؟ توي يه جنگل ؟ پشت يکي از حوريها ؟ ...
ديگه صداي شمارش نمي اومد . يعني داره دنبال من مي گرده ؟ پشت ديوار زندگيم قایم شدم , يعني اينجا رو بلده ؟ کنارم ٬ روزهام نشسته . روزهاي گذشته آقاهه ...
سلام ، تو هم اينجايي ؟ هيسسس . چيزي نگو ، خدا پيدامون مي کنه ها ...
روزهاي من !!! ... راستي تو کجا بودي ؟ خيلي وقته نديدمت ... تو روزهاي من بودي ناسلامتي , اما هميشه بي من ...
غيرتم کجا بود ؟ چرا هيچوقت جرات نکردم بپرسم ازت که با پاهاي قلم نشدت بدون من , کجا مي رفتي روزها ؟
تو قرار بود روزهاي شيرين من باشي ... نديدي اون همه شب تلخ رو ؟ مي دوني اگه اين گناه مال ما زمينيها بود با سنگ مجازاتمون مي کردن ؟
راستي کو تقويم روميزيم ؟ يادم رفت چند روز ديگه اش رو هم تيک بزنم ... يا شايد هم چند ماهش رو ... چرا تاريخ ازدواجم رو ديگه توش پيدا نکردم ؟ يعني هنوز وقتش نرسيده بود ؟
ببينم تو زبون فکرها رو بلدي؟ پس به فکرهاي تو سرم بگو ساکت ... يکيشون رو گم کردم ، مي خوامش ...
هموني که تصوير خونه مون بود ، خونه خودم و خانمه رو مي گم .
هموني که کوچه خونه مون توش بود .
هموني که درختهاي کوچه خونه مون رو شمرده بود ... ۱ ... ۲ ... ۳...
هموني که مي دونست من کي ميرم سر کار ؟ خانمه کي ميره ؟ هموني که مي دونست خونه ما چه بويي داره و چه رنگيه ...
همون ... آره ، همون . گمش کردم . بس که بقيه شلوغ کردن . بس که يادم رفت چقدر دوستش دارم .
يادته ؟ چه شبهايي که پتوم رو به جاش بغل مي کردم و سفت فشارش مي دادم . منو ميبرد پيش خانمه ... چه بوسه هايي که مفتي مفتي مي دزديدم ازش ... بي اجازه و بي دغدغه ...
آه ... متشکرم خدا که اين يک جا رو اجازه مي دي بنده هات بوسه هاي گناه رو بي مجازات بچشن . متشکرم که آتيشي براي اين لذت نيست . متشکرم که چشم گذاشتي تا اين لذت رو تو خيالم پيدا کنم .
داره يادم مياد ...
روزهايي که قرار بود بريم و وسايل خونه مون رو بخريم .
روزهايي که مي خواستيم سر رنگ تخت با هم بگو مگو کنيم . من بگم قهوه اي سوخته و خانمه بگه سفيد سفيد سفيد .
روزهاي گرم تابستوني که قرار بود برم محل کارش و بيارمش خونه مون و ازش پذيرايي کنم و اونم عوضش همه اون گرما رو يکجا بده بهم ...
روزهاي آشپزيهاي دو نفرمون تو آشپزخونه کوچيک خونه مون و مزه غذاي دو آشپزه که سوسکها هم از خوردنش بالا مي آوردن .
قرار بود موقع خواستگاري برم به جنگ مامانش با زره و سپر و کلاه خوود اما شمشير نبرم . بهم گفت چي بپوش و چي بخور و چي بگو و چي جواب بده . بهم گفت به من هم نگاه نکن . زير لب بهم نگو دوستت دارم . برام ميوه هم پوست نکني ها . همه اين کارا رو کردم اما يادم رفت که گفت وقتي ميام تو با مامانش رو بوسي کنم يا باباش !
يادم مياد لذت دوست داشتنش رو ...
لذت گفتن دوستت دارم و لذت شنيدن منم دوستت دارم ...
لذت غرور گفتن اين خانم محترم همسر بنده هستن ، تو اون فروشگاه مانتو فروشي ... خنديدنهاي تو دلمون که چقدر اين يارو خنگه ... خودمونو زن و شوهر قالبش کرديم .
يادته ؟ چقدر شاد بوديم تو خيابونهاي شلوغ ؟ نه به خاطر خودمون . بخاطر دستهامون . به خاطر خلوتي که با هم تو خيابونهاي شلوغ داشتن .
يادته يه روز تصميم گرفتيم نامزد شيم ؟ تصميم گرفتيم مال هم شيم ؟ گفتيم از اين روز به بعد همديگه رو دوست داريم , همونطور که همسري همسرشو دوست داره .
گفتيم کنار هم هستيم حتي وقتي ازدواج کنيم ، حتي وقتي حالمون از ريخت هم به هم بخوره .
گفتيم يه تقويم بيار توش بنويسيم کاراي مهممون رو , تا روز ازدواجمون رو ... تا يادمون نره بايد زن و شوهر شيم ...
آه خداي من ... کوش تقويمم ؟
خداي من ... بازي بسه ... بيا و منو پيدا کن . من اينجام . پشت ديوار زندگيم , کنار روزهاي گذشته ... مي دونم دوست داري بازي کني اما بيا و اين بار رو جر بزن و زود پيدام کن .
من جام اينجا نيست ... خدا جون ... مي شنوي صدام رو ؟
صدا مي اومد ...
صداي خدا بود اما انگار داشت با کسي حرف مي زد : بيا دخترکم ... بيا تا با هم بازي کنيم ، بيا که خدات هم تنهاست . خدا مي خواد چشم بذاره و تا ده بشماره ها ... دخترکش بره قايم شه و خداش پيداش کنه ... شمردماااااا ... قايم شدي ؟ يـــــــــک ، دوووووو ، ســــــــــــه ....
و يک دخترک اومد و پشت ديواري که من قائم شده بودم قائم شد . شايد کنار روزهاي گذشته زندگيش ... شايد ... قايم نشو دخترک ... پيدات نميکنه ... تو دلم گفتم بهش .
کاش صداي هق هق بغضم رو نشنوه .
آقاهــــــــه 
میگه : خوبه . چطور مگه ؟ میگم : آخه خواب دیدم مرده 
) عزادارشون میکنم اساسی .
تا هفتم که هی باید بری زیر سرم ٬
و فقط دلم میخواهد لباس مشکیت رو دربیاری . یه پیرهن مشکی میخرم میذارم تو بقچه همونو عین یه سال میشوری و تو آفتاب پهن میکنی تا خشک بشه و بعد دوباره میپوشی ( آخــــــــــــــی ٬ فکر کن!!!! پارچه اش بور میشه چه خوشتیپ میشه ٬ چه حسرتی بخورم اون بالا من
) .
خانمه 
