یه مدت بود هر وقت از جلوی سینما آزادی رد میشدم کارگران محترم با بیل و کلنگ مشغول تردد رو پله برقی هاش بودن و من هی پشت اون دیوار شیشه ای رو فانتزی میکردم که چه شکلی شده اون تو . آخرین بار فیلم گبه رو تو سالن قدیمیش دیده بودم . خلاصه که بالاخره پنجشنبه تشریفمون رو بردیم و فیلم دایره زنگی رو تو یه سالن تر و تمیز دیدیم .

هر دوش خوب بود هم سالن نمایش هم فیلم . بازی حامد بهداد تو سکانسهای آخر برام جالب بود و اون تکه رقص مدیری و شریفی نیا هم بانمک بود . هر جوری که بود آقاهه رو به این نتیجه رسوندم مهپاره به درد یه خونه ای که دوتا زن و مرد جوون توش زندگی میکنن ٬ نمیخوره . کلی عوارضات داره و جیزه و بده و قرار شد بعدا شبها اگه بی خوابی به سرش زد براش قصه " بزک زنگوله پا " رو تعریف کنن  خوب چیه ؟؟؟ من خوابم و بعد از ساعت نه رو فقط تو مناسبتهای بیسیار بیسیار ویژه بیدار می مونم ٬ اونم قول نمیدم .  یکی دیگه بیاد براش قصه بگه .

 تو این سه تا فیلمی که تو سال 87 دیدم از این بیشتر از همه خوشم اومد . زن دوم هم بدک نبود . خیلی از حس و حالهاش برام آشنا بود اما خیلی غلو شده مشکلات زندگی زن دوم رله شدن .

 از بس تو این فیلم و سریال ها همه چی سریع پیش میره و همه به موقع ادب میشن و پاداش میگیرن برای من یکی که این توقع پیش اومده بود این ضرباهنگ سریع تو زندگی واقعی هم دیده بشه که نشد . نمیتونم تاثیر فرهنگی که کتاب و فیلم و تلویزیون روم دارن رو انکار کنم . یه چند سالیه که بیخیال تلویزیون شدم (البته اخبار 20:30 شبکه دو رو دوست دارم و میبینم) ، گهگاهی گیر میدم به کتاب خوندن و فیلم دیدن . بیشتر اوقات تو اینترنت میگردم و همه چیز رو اینجوری دنبال میکنم . اما به هر کدوم از اینها جو خاصی حاکم است که بهتره آدم بصورت موازی ازشون استفاده کنه تا سر از همه چی دربیاره . بدم میاد مثل آدمهای کر و لال در مقابل یه مساله باشم و هیچی ازش نشیده باشم

تو محیط قبلی کارم که یه کلینیک بود بخاطر روحیات مختلف همکاران بحثهای جالبی همیشه مطرح بود بینمون که باعث بالا رفتن اطلاعات عمومی مون میشد ( البته بیمارن معمولا  از بس ما حرف میزدیم بعد از رفع مشکل دندونشون با سردرد و حالت بولی بولی میرفتن خونه  )

تو این یکی محل کارم از این بحثها خبری نیست و بیشتر حرفها بی فایده و الکی است . اما کافیه باز اون همکار قدیمی ها رو ببینم ، سریع میریم تو فاز نقل و انتقال اطلاعات و کلی دیتابیسمون رفرش میشه . خلاصه از امروز  که قراره هفته ای دو روز برم مطب یکی از بهترین همکاران قدیمیم باز هی می گپـــــــیم . ایشون مدتی رییس ما بود و روابطمون تو کار به جایی رسید که بخاطر یه سری مسایل من کارم رو رها کردم    اما ایشون الان یکی از بهترین دوستان و مشاورین من هستن که جایگاه ارزشمندی برام دارن . همیشه از بحث کردن باهاش لذت بردم و کلی شارژ شدم

خوشحالم که رابطه مون بعد از همکاری به شکل دوستی ادامه پیدا کرد . من همیشه معتقدم همکار ، دوست خوبی برای آدم نمیشه و الان اصلا رابطه دوستی با همکاران فعلیم ندارم و این دو موضوع رو از هم جدا میکنم ، چون رقابت پنهان بین همکاران که لازمه پیشرفت تو محیط کاریه مانع دوستی میشه . اما کلینیک سابق که مثل خونه امون بود جمع شد و دیگه ما باهم همکار نیستیم ، فقط رابطه مون به شکل یه دوستی بسیار خوب ادامه پیدا کرده طوری که همیشه میتونیم رو وجود همدیگه حساب کنیم  و همدیگه رو ساپورت کنیم

خلاصه که فعلا یه مدت دوشغله شدم . جالبه که یه جا نقش  Dental Hygienist   دارم یه جا کارم کامپیوتریه . خیلی مرتبطه ، نه

خانمه 

بالاخره این ابرها کار خودشون رو کردن . با این تجمعشون دلم رو هم ابری کردن رفت پی کارش .

تنهــــــــــــــــــــــــــام ....

عجیب صدای چاووشی بهم آرامش میده . غرق سوز صداش میشم . انگار فقط صدای اون میفهه عمق تنهاییم چقدره .

تنهــــــــــــــــــــــــــام ....

نیستی .... همه اش کار ... مشغله ... شلوغی ... ازدحام ... ترافیک ....

تنهــــــــــــــــــــــــــام ....

کاش میشد اراده کرد و بودی ... کاش .....

فرداش نوشت ۱ : آقاهه همین جاست . کنارم . اما یه دنیا کار بابت تغییر محیط شغلی سرش ریخته که باعث میشه هروقت دلم خواست نتونم ببینمش .

فکر کنم از همون روزی که به دنیا اومدم از روز ابری بدم میومده از بس دلم میگیره وقتی آبی آسمون ٬ خاکستری میشه . مطمئنم یه روز آفتابی که آسمون آبی بود و با ابرهای کپل و سفید خودش رو خوشگلتر کرده بود عاشق شدم . بدجوری پر از زندگی میشم تو همچین روزی .

فرداش نوشت ۲ : اگه دوست دارین حلقه و دستبند خوشگل و باحال  بخرید حتما یه سر به اینجـــــــــــــــــــا  بزنید . طرحهای جالبی داره . من خودم این Ring  رو دارم  فقط با ترکیب رنگ آبی .  فقط نمیدونم تو ایران شعبه داره یا نه . تو دوبی و سوریه و ... که میدونم فروشگاهش هست .

 فرداش نوشت ۳ : امروز بعد از چهار سال با دوتا از دوستام قرار دارم و بعدش هم مجبورم برم فعالیت فرهنگی انجام بدم و با آقاهه برم نمایشگاه . البته قصد من بیشتر دیدن داداش توپولیه آقاهه هست  آخه من نمیدونم یه جوون چرا باید این هوا توپولی باشه . بابا آقاهه تو به فکر سلامتیش باش

خانمه

Cancer Update from John Hopkins

آخرین اخبار درباره سرطان از بیمارستان جان هاپکینز

ترجمه رضا فرزام فر

مخاطب نکات تغذیه ای مبتلایان به سرطان هستناااااا نه شما دوستان سالم

متن زبان اصلی مقاله تو ادامه مطلب قرار داره  

سلولهای سرطانی از چه موادی تغذیه میشوند  ؟

نمیدونم چرا هر چی تو ذهنم میگردم و هی همه چیز رو مرتب میکنم و میذارم سرجاش باز همه چیز یه جوریه ؟؟؟

ظاهرا همه چی داره درست پیش میره و هفته ها و روزها همونن که هستن اما آرامشی نیست . شاید برمیگرده به اون همه هاله منفی که یکی از عزیزانم رو احاطه کرده . دستاش ناامیدانه نیازمنده کمکن اما کاری نمیتونم براش انجام بدم . از وقتی بهم گفته که " حرفهات برام مهمن و رو تصمیمم تاثیر داره و ... " حتی به راحتی نمیتونم هم صحبت خوبی براش باشم . از بس نگرانم نکنه یه چیزی بگم که کار رو خرابتر کنه . بعضی مشکلات تو زمانهای مختلف به راه حلهای متفاوت نیاز دارن و شدت و حدتشون فرق میکنه . الان این مشکل هم همینه . زمانیه که انرژی برای حلش نیست و فقط آدم رو تحلیل میبره .

آخه چه کنم براش وقتی تنها کسی هستم که خبر از ماجرا دارم و خودم تردید دارم که میشه کاری کرد یا نه ؟؟؟ تاوانی که حل مساله داره بنظرم از خود مشکل بزرگتره . یا باید روی این کوه سخت چشم رو بست و کامل قبولش کرد و ادامه داد یا بری سروقت موضوع برای حلش که اونوقت به ظرافت یه ظرف بلور در میاد و یه فشار کوچیک و حرکت حساب نشده میزنه داغونش میکنه . نه میشه بهش نزدیک شد نه ازش فاصله گرفت . دلم میخواهد اونقدر سرشار از انرژی مثبت باشم و پرروحیه که حضورم دل غمگین و بی پناهش رو آروم کنه .

دیروز با آقاهه رفتیم پارک و کنار حوض بزرگش نشستیم و فواره های بلند و پر آبش حسابی خنکمون کرد . اونقدر نشستیم از توت فرنگی و گوجه سبز و زردآلو حرف زدیم که ... آخه منه بیچاره هر چی به مامانم میگم دلم از این میوه ها و باقالی پخته میخواهد هی میگه  " فعلا نمیشه بچه جون تازه تزریق داشتی . باید صبر کنی "  نمیدونین با چه حسرتی به این میوه ها نگاه میکنم تو خیابون . حالا قراره آقاهه برام بخره که هر چقدر دلم خواست بخورم تا دل درد بگیرم .

به آقاهه میگم نمیدونم چطور باید بود بلندپرواز و رویایی یا ساده گیر و رها . میگم من الان کلی احساس شادی و خوشیختی میکنم که کنار هم روی یه نیمکت پارک از مزه شیرین میوه های تابستون حرف بزنیم و حرف هم رو بفهمیم . یه حس مشترک و یه خواسته داشته باشیم . میترسم غرق رویاهام بشم و یادم بره از حالم لذت ببرم . میترسم درگیر حالم بشم و بیخیال آینده . مهارت میخواهد با یه افق باز تو نگاهت از مناظر اطراف در حین قدم زدنهای کوچیکت لذت ببری . باور کردم که هیچکدوم نباید فدای اون یکی بشن . اما من الان بیشتر یاد گرفتم که از حال لذت ببرم .

 مثلا دیروز به قدر یه دنیا دلم آرامش گرفت از این روزمره های پیش پاافتاده که مثل یه نگین اصل تلالو دارن و به روحم جلا میدن . تو دوران بیماریم یه بار بعد از چند روز عذاب و زجر کشیدن از مامانم خواستم کنارم بشینه و یه پرتقال پوست بکنه که عطرش رو حریصانه فقط بو بکشم چون توان خوردن یه پرتقال رو هم نداشتم . به جرات میگم یکی از معدود دفعاتی بود که زندگی رو با همه وجودم لمس کردم . هرگز فراموش نمیکنم که همه وجودم چطور عطش زندگی و سلامت داشت و من بخشی از لطف عظیم خدا رو تو همون پرتقال کوچک پیدا کردم .

 ای کاش میتونستم دل شکسته اون عزیز رو هم همینطور ساده آروم کنم... 

                                                                           با تعارف یه  سبد توت فرنــــــــــــگی....

پ.ن ۱ : چرا هی میگید مبهم بود . کجاش نامفهوم بود ؟ من یه دوستی دارم که مشکلی داره که به نظر من بهتره کاری به کارش نداشته باشه وگرنه اوضاع خیلی خرابتر میشه . اما دلش میخواهد حلش کنه و من نمیتونم توجیهش کنم که اگه بی خیال بشه به نفعشه

 پ.ن ۲ : بالاخره مامانم دیروز یه قابلمه قد هیکل خودم پر از باقالی گذاشت جلوم هی گفت بخور  هر کی هم که اومد سهم خودش رو برداره باز به من میگفت تو هم بردار . داداشام در حال انفجار بودن از حسودی  آخرش مجبور شدم خودم اعتراف کنم که دیگه از دل درد میترسم که بیشتر بخورم.

خانمه

  RSS